Pliki do pobrania

Norma EN 779: 2012

Nowa europejska norma EN 779: 2012 dla przeciwpyłowych filtrów powietrza do wentylacji ogólnej oraz najważniejsze zmiany w stosunku do EN 779: 2002. Opis zmian oraz ich wpływ na klasyfikację i metody pomiarowe.

Nowa europejska norma dla przeciwpyłowych filtrów powietrza do wentylacji ogólnej. Najważniejsze zmiany EN 779: 2012 w stosunku do EN 779: 2002

  • wprowadzenie wartości najniższej skuteczności filtracji (ME) dla filtrów dokładnych w klasie F7 – F9
  • ME jako najniższa początkowa wartość skuteczności podczas procedury testowej obciążania pyłem filtra (rozładowanego elektrostatycznie)
  • zmiana nazwy klas filtracji F5 i F6, na M5 i M6 w związku z powstaniem nowej pośredniej kategorii filtrów

NOWA NORMA

Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) zatwierdził w kwietniu 2012r. nową normę dla przeciwpyłowych filtrów powietrza do wentylacji ogólnej, EN 779: 2012. Podczas gdy obowiązująca norma EN 779: 2002 oparta na pomiarach średniej skuteczności filtracji została szeroko zaakceptowana jako standard badań i klasyfikacji filtrów powietrza, zweryfikowana norma jest ponownie ważnym krokiem naprzód. Norma EN 779: 2012 wprowadza klasyfikacje dla filtrów dokładnych od F7 do F9 opartą na minimalnej skuteczności filtracji (ME). ME jest zdefiniowane jako najniższa wartość separacji pyłu osiągana dla testowanych filtrów dla cząsteczek o wielkości 0.4 μm; początkowa skuteczność filtracji, skuteczność filtracji w czasie całego testu i skuteczność filtracji przy całkowitym rozładowaniu elektrostatycznym medium filtracyjnego. Filtry, które nie spełniają wymagań ME, utracą swoją oryginalną klasyfikację i automatycznie spadną o klasę lub niżej. Z tą zrewidowaną metodologią nowa norma EN 779 wskazuje ich negatywne oddziaływanie na Jakość Powietrza w Pomieszczeniach (IAQ –Indoor Air Quality) poprzez niewystarczającą skuteczność filtracji. Pomimo faktu, że wiele filtrów powietrza wykazuje zgodną średnią skuteczność filtracji, część z nich traci funkcjonalność wychwytywania cząsteczek w czasie, przez co staję się bramą dla zanieczyszczeń pochodzących z powietrza w budynkach. Wraz z wprowadzeniem wymagań ME w normie EN 779: 2012 pojawiła się konieczność rozwoju filtrów dokładnych z podwyższoną skutecznością filtracji w ciągu całego cyklu użytkowania filtra. Filtry dokładne wcześniej klasyfikowane jako F5 i F6 w normie EN 779: 2002 nie są potrzebują spełniać wymagań wartości ME w tej sytuacji. Aby wyraźnie odróżnić tą zmianę, te klasy filtracji zostały przemianowane na M5 i M6. Tabela 1 pokazuje zweryfikowaną klasyfikację zgodnie z normą EN 779: 2012.

Tabela 1: Klasyfikacja filtrów powietrza zgodnie z normą EN779: 2012

Grupa

Klasa

Końcowy opór

(Pa)

Średnie zatrzymanie

(Am) pył syntetyczny

(%)

Średnia skuteczność (Em)

dla cząsteczek 0.4 µm

(%)

Minimalna skuteczność (ME)2)

dla cząsteczek 0.4 µm

(%)

Wstępne

G1

250

50 ≤ am < 65

-

-

G2

250

65 ≤ am < 80

-

-

G3

250

80 ≤ am < 90

-

-

G4

250

90 ≤ Am

-

-

Medium

M5

450

-

40 ≤ Em < 60

-

M6

450

-

60 ≤ Em < 80

-

Dokładne

F7

450

-

80 ≤ Em < 90

35

F8

450

-

90 ≤ Em < 95

55

F9

450

-

95 ≤ Em

70

OPIS METODY

Poza czysto mechanicznym sposobem filtracji, użytkowanie elektretowych mediów filtracyjnych tzn. mediów z pasywnym ładunkiem elektrostatycznym na włóknach, jest opcją do podniesienia początkowego stanu skuteczności filtracji dla określonych cząsteczek powyżej i poniżej wymagań bez powodowania ujemnego efektu wzrostu oporów przepływu i towarzyszącego wzrostu spadku ciśnienia – to znaczy, powietrze jest filtrowane przy minimalnym zużyciu energii. W niektórych warunkach pracy np., wysoki poziom wilgotności albo oddziaływanie bardzo małych cząsteczek z procesów spalania lub mgły olejowej może wpłynąć na efekt rozładowania elektrostatycznego lub uwalniania ładunków elektrycznych w taki sposób, że obniża skuteczność filtracji w czasie operacyjnym filtra. Jeśli w filtrowanym powietrzu jest wystarczająco dużo pyłu efekt filtracji jest kompensowany przez efekt mechaniczny filtracji z powodu nagromadzenia pyłu w medium. Niestety, niektórzy konkurenci na rynku oferują produkty, których efektywność filtracji jest prawie w całości oparta na efekcie elektrostatyczności, więc efekt osiągnięcia skuteczności filtracji nie jest osiągnięty trwale. Z tego powodu w normie z 2002r. została wprowadzona dodatkowa metoda testowania filtrów pod względem stopnia wpływu elektrostatyczności na efektywność filtracji. W nowej, zrewidowanej normie EN 779: 2012 ta metoda została już użyta jako miernik do klasyfikacji filtrów. W tym celu próbka medium filtracyjnego jest zanurzana w isopropanolu, suszona i sprawdzana pod względem skuteczności filtracji cząsteczek 0,4 μm. Celem użycia isopropanolu jest neutralizacja ładunków elektrostatycznych na włóknach. ME – minimalna skuteczność odpowiada najniższej wartości zmierzonej w czasie testu; skuteczności filtracji przed, w czasie i po obciążeniu jednostki filtracyjnej pyłem testowym oraz próbce materiału po zastosowaniu izopropanolu. Zmierzone wartości skuteczności filtracji są przypisywane do odpowiedniej klasy filtracji zgodnie z tabelą 1. Wprowadzenie wartości ME do części normy dotyczącej filtrów dokładnych zapobiegnie wprowadzaniu na rynek filtrów elektrostatycznie naładowanych pozorujących wysokie skuteczności filtracji, które wkrótce po użyciu w instalacji nie osiągają określanej klasy filtracji. Dzięki temu norma znacznie podniosła poprzeczkę w określeniu skuteczności filtracji prze co wpłynęła na ogólny standard jakości dla użytkownika systemu wentylacji budynków.

WADY I ZALETY

Nowa procedura badawcza jest przeprowadzana tylko na małej próbce medium filtracyjnego i nie jest w stanie ocenić jakości całego produktu lub jego charakterystyki technicznej, co może być bardziej znaczące dla jednostki filtracyjnej niż fakt czy medium filtracyjne jest naładowane elektrostatycznie i w jakim stopniu. W dodatku metoda ta nie pozwala na ocenę skuteczności filtracji pod względem jej wzrostu spowodowanej obciążeniem pyłowym. Znaczącym jest również fakt, że izopropanol jest w stanie skutecznie zdegradować chemicznie medium filtracyjne przez co nie jest one zdatne do jakichkolwiek dalszych testów. W znormalizowanej procedurze testowej EN 779 odtwarzalne i porównywalne wyniki testów filtrów mogą być osiągane w laboratorium. Pomimo ogólnej akceptacji normy EN 779 opisanej powyżej ujawnia ona również swoje słabe strony. Jedną z nich jest ograniczenie pomiarów co do wielkości cząsteczki. Kolejną nie mniej ważną jest, że pył testowy (ASHREA) nie odzwierciedla w wystarczający sposób pyłu atmosferycznego, więc jednostki filtracyjne będą pracowały różnie w warunkach laboratoryjnych i rzeczywistych. Ponadto, skład pyłu atmosferycznego może być bardzo różnorodny ze względu na lokalizację i czas użytkowania. Filtry oparte na mediach filtracyjnych z włókien szklanych uwalniają mikroskopijnie małe fragmenty włókna szklanego, które są wdychalne i od dawne podejrzewane o szkodliwość dla ludzkiego zdrowia. Te i inne zjawiska są określane jako „shedding” czyli uwalnianie. Zjawisko to wprawdzie jest określone w normie, ale tylko dla celów informacyjnych, bez określenia metod badawczych, nie wspominając o określeniu sposobu oceny tego efektu na klasyfikację filtracji.

1) Charakterystyka pyłów atmosferycznych jest bardzo zróżnicowana w porównaniu z syntetycznym pyłem użytym w testach. Z tego powodu wyniki badań nie stanowią podstawy do przewidywania żywotności. Rozładowanie elektrostatyczne medium filtracyjnego lub uwalnianie włókien z medium może mieć również negatywny wpływ na skuteczność filtracji.

1) Minimalna skuteczność jest tutaj najniższą wartością skuteczności filtracji wśród początkowych poziomów skuteczności filtracji, skuteczności filtracji po rozładowaniu elektrostatycznym medium filtracyjnego , najniższego poziomu skuteczności filtracji zaobserwowanego w trakcie procedur testowych.

Czytaj więcej